Bergenzin: terug in Utrecht

Na een bewogen winter als gastheer in een chalet in de franse Alpen (nabij Alpe d’Huez), een winter die qua zonuren meer op een zomer leek, ben ik weer terug in hartje Utrecht. De lente in Utrecht is gelukkig in aantocht!

Op het moment ben ik bezig met het vormgeven van Bergenzin. Deze maand ga ik in samenwerking met onder andere Jan Hille Noordhof van PeoplePlus, Aukje van de Weert en Roberto Ackerman een training vormgeven in klimhal Utrecht voor leidinggevenden van een grote bank. Deze week heb ik Bergenzin ook bij de kamer van koophandel aangemeld.

Het balletje begint te rollen! Ik ben erg benieuwd welke richting dit balletje op gaat.

 

 

Na de dooi komt nieuw leven

Afgelopen weekeinde bereikte het kwik een ongekende hoogte van vijftien graden celcius in het skistation Oz op 1350 m. De sneeuw verdween langzaam onder deze zonnekracht. Eerst door zacht te worden en later kreeg de sneeuw zelfs een bruinachtige kleur toen de grond onder de laag sneeuw er doorhen kwam. Op sommige plekken op de piste kwamen, naar horen zeggen, de rotsen al te voorschijn onder de nauwkeurig geprepareerde pistes. Tegen deze zonnekracht was geen pistebully opgewassen.

Het werk dat deze pistebully´s verrichten intrigeert me al enige tijd. Nadat aan het einde van de skidag de zon onder is gegaan verschijnen deze enorme machines, met grote bundels licht voor zich uit stralend, in de bergen. Het rijk van de pistes is dan voor hen alleen. Ze strijken de pistes niet alleen glad nadat de boarders sneeuw in grote hopen naar beneden hebben geduwd, om zich te kunnen afremmen op de steile pistes, nee, ze beheren de sneeuwvooraad ook zorgvuldig. Op de momenten dat er een overvloed aan sneeuw is, slaan zij dit onder andere op in grote hopen aan de zijkant van de piste, die wanneer nodig aangesproken kunnen worden. Ook wordt de sneeuwlaag op de piste dikker. Allemaal reserves om warme periodes door te komen. Voor mij is het te vergelijken met de waterwerken in Nederland. Door de afvoer van water door kanalen in natte tijden, en door opslag in meren, zorgen we er in Nederland voor dat we in de droge periodes voldoende water houden en in natte periodes droge voeten houden. Zo is het ook met sneeuw. Hetzelfde goedje, alleen dan een paar graden kouder. Extreem warme periodes kunnen de pistebully´s echter ook niet glad strijken en daarom kan je op dat moment de pistes maar beter mijden om dat de kwaliteit van de pistes zo hard achter uit gaat.

Dus ging ik maar fietsen! Met vijftien graden Celcius beroemde alpen beklimmen in de omgeving is namelijk een heerlijkheid, door deze temperatuur een stuk lichter dan in de zomer. Tijdens het fietsen merk je ook dat er door de warmte alweer nieuw leven ontstaat aan de kant van de weg: kleine bloemetjes gaan bloeien en de vogels hoor je weer zingen.

Gisteren was zo´n dag. In combinatie met het boodschappen doen voor de gasten in het chalet, kon ik vanaf de parkeerplaats van de supermarkt in Bour d´Oisans als eerste de Alpe d´Huez beklimmen om daara, na afgedaald te zijn, binnendoor naar Auris en Oisans te fietsen. Terwijl de skistations in deze periode normaal gesproken het begin zijn van avonturen, kwam ik er nu boven aan. En wat keken die mensen me aan: zij in veel te warme skikleren en ik in een niets verhullend fietspakje. Van de ene kant voelde het heerlijk, van de andere kant waren die ogen ook wel ongemakkelijk na een winter uitdijen in de keuken van chalet Gelinotte.

Met gemengde gevoelens keer ik over ruim twee weken alweer terug naar Nederland. Ik heb hier echt een hele mooie tijd gehad en tegelijkertijd ben ik ook wel weer erg benieuwd naar de lente in Utrecht en omgeving. Super dat ik de winter in Nederland in ieder geval heb overgeslagen….daar ben ik absoluut geen fan van.

 

 

Tandje terugschakelen…

Wat een heerlijke dag weer gehad vandaag!

Nu we hier alweer ruim twee maanden aan de slag zijn is het tijd om eens een tandje terug te schakelen. De intensiteit van het werk en de activiteiten is nu eenmaal vermoeiend. Op een avond in de week na, zijn we de hele week in de weer voor de groepen. We hebben geen weekend, geen moment om helemaal bij te tanken. In het hele winterseizoen zijn onze vrije dagen op een hand te tellen. Eergisteren merkte ik voor het eerst op dat ik een beetje ziek begon te worden: moe, slapjes en een beginnende keelpijn. Gezien het feit dat we hier eigenlijk geen vervanging hebben is het zaak om dan snel gas terug te nemen, om niet echt ziek te worden.

Gisteren lukte dat niet helemaal. Een groepje collega´s ging fietsen. Natuurlijk moest ik mee. Al was het vijf maanden geleden sinds mijn laatste training en voelde ik me niet 100%, wilde ik toch die berg opfietsen. Nouja, dat heb ik mooi mogen bezuren. Ik kwam wel boven maar er was geen lol aan. Op de stijle stukken kon geen tandje meer terugschakelen, ik zat al op het kleinste verzet. Het was prachtig weer, de weg lag er droog bij en het leek wel lente. Ik ging alleen zwaar ploegend, zwetend en roggelend die berg op. Is dit nou genieten?

En daarna de avond nog de keuken in voor de groep. Toen ´t toetje geserveerd was ben ik meteen mijn bed ingedoken. Mijn broer Vitus bood gelukkig aan om alleen op te ruimen. Vanochtend na ´t ontbijt ook maar weer meteen naar bed. Toen ik me eindelijk halverwege de dag weer een beetje bij zinnen voelde ben ik een stukje gaan lopen. Weg van de drukte en de zon in. Daar heb ik een mooi plekje opgezocht achter een hutje en heb ik heerlijk alleen geluncht. Alleen zijn maakt dan echt beter, prettig om weer even terug te komen bij mijzelf. Dat is zo nodig na al die drukte van dit skiresort.

Maar, om die rust te vinden heb ik wel een ochtend ijsklimmen met Gerge afgezegd en een dag skieen in een onbekend gebied met mijn collega´s. ´t Offer was groot maar ik ben maar wat blij met de keuze. Trots zelfs op dit staaltje zelfzorg 🙂

Over dingen leren

Terwijl ik veel heb geleerd van het alleen al naar anderen kijken, colleges volgen, boeken lezen, programma’s bekijken, en zeker ook van het weer eens dezelfde fouten maken (zie mijn vorige bericht)…kan het zo verfrissend werken als een buitenstaander eens met een nieuwe blik naar jouw leven kijkt, naar hoe jij beweegt in dat leven .

Deze ervaring werd mij vandaag voor mijn verjaardag gegund door mijn collega’s Vitus, Evelien en iedereen van ChaletBeyond in Nederland. Ik kreeg mijn eerste skiles: een priveles off-piste! Wat een cadeau:-)

Ik had namelijk een (ski)probleem. Hoe hard ik ook probeerde, ik kwam er maar niet achter hoe die ervaren skiers van die mooie kleine bochtjes maakten in de diepe sneeuw. Ik deed wat ik normaal altijd doe: werken, werken, ploegen door die sneeuw. Mijn lichaam constant omgooien…maar kreeg het gevoel maar niet te pakken: volgens een bevriende skier moest ik leren ´bouncen´. Maar hoe doe je dat dan precies? Wat is dat eigenlijk?

Dat was dus mijn eerste vraag voor vandaag en binnen vijf minuten had mijn skileraar het uitgelegd. Tien minuten later ging ik ´bouncend´ naar beneden. De truc is als volgt: terwijl je je bovenlichaam constant naar het dal gericht houdt, dit is wel spannend op een steil stuk, en je je gewicht op twee benen gelijk verdeeld, maak je in de bocht een sprongetje. De eerste bocht neem je misschien pas na tien meter totdat je een beetje snelheid hebt gemaakt, maar daarna volgt er sprongetje naar sprongetje en zo zoef je het dal in. Op veertig centimer poedersneeuw zo de berg afroetsjen is een heerlijk gevoel…eigenlijk vlieg je bijna! Of, je drijft op een zachte laag wolkachtig materiaal waar je constant contact mee houdt.

Deze ervaring, dat je zoiets simpels kan leren van iemand die hier dagelijks mee bezig  is, door een paar kleine tips van deze skileraar; Julienne, is bijzonder. Een dergelijke ervaring wil ik ook bieden met Bergenzin: door mee te kijken naar hoe je door het leven beweegt, wat je vertelt, waar je mee bezig bent…een simpele opmerking, een paar kleine tips kunnen dan voldoende zijn om een nieuwe wereld te openen. Dat gebeurde vandaag ook: we gingen opeens op plekken naar beneden waar ik eerder alleen nog naar durfde te kijken. We hebben daarna de hele middag in de poeder gespeeld en genoten. Ik wens iedereen van dit soort ervaringen toe op verschillende vlakken in hun leven. Dat je de juiste persoon weet te vinden om even met je mee te kijken. Wie weet ben ik dat voor jou op dit moment!

Ervaring rijker

Vandaag heb ik een oude hobby maar weer eens opgepakt: snowboarden. Een aantal jaar geleden heb ik eens een weekje op een board gestaan, dat beviel prima. Skien is vaak alleen praktischer…vooral op lange bijna vlakke stukken. En nu ik ook toerski´s heb aangeschaft kan ik zelfs omhoog lopen! Een van de redenen om destijds niet verder te gaan boarden had te maken met de enorm harde vallen die je kan maken als je ineens sneeuw hapt. Je staat namelijk direct stil met je voeten en je bovenlichaam beweegt zich met enorme snelheid naar de grond toe. De klap met je hoofd tegen de harde piste heeft wel eens tot het zien van sterretjes geleid, soms zag ik letterlijk het zwart voor de ogen.

Nu heb ik eindelijk een helm aangeschaft. Voornamelijk omdat ik meer off-piste ski en dat daar op onverwachte plekken stenen vlak onder de oppervlakte kunnen liggen. Met deze helm op mijn grote hoofd durfde ik het boarden wel weer aan. Eigenlijk ging het de hele dag prima. De bochtjes gingen steeds soepeler, de sleepliftjes kon ik tot boven vasthouden en het vertrouwen groeide. Dan maar weer een stapje erbij. Ik ging naar 2800 meter en bond het board onder mijn voeten. Ik zocht een rode piste uit met zo min mogelijk vlakke stukken. Vlakke stukken zijn voornamelijk voor beginnende boarders een hel. Om geen sneeuw te happen moet je namelijk constant op een kant van het board leunen: echt een hele kunst als je geen snelheid wil verliezen door bochten te maken. Na een bijna volledig succesvolle afdaling bleek ik toch een stukje ´vals plat´, een term die onder fietsers voor iets heel anders gebruikt wordt, over het hoofd gezien te hebben. Vol vertrouwen denderde ik hier toch van af. Lange tijd ging het goed maar het resultaat laat zich al raden: ik ging met volle snelheid met mijn gezicht tegen de vlakte. Het resultaat: dikke bult op mijn voorhoofd door de rand van die beschermende helm. Ik ben er vandaag achter gekomen dat die helm echt een gevaarlijk atribuut is.

Maar waarom was ik vandaag eigenlijk gaan boarden? Dat is een heel ander verhaal. Afgelopen donderdag was ik namelijk toch gaan skieen terwijl ik eigenlijk te moe was. Ik zei nog: “nee vandaag moet ik het niet doen, daar komen ongelukken van.” Ik was moe omdat ik de dag daarvoor de eerste waterval van deze winter had beklommen; dit was een fantastische maar energievretende toer geweest. Maar broer Gustave wist me toch over te halen voor een paar afdalingen. Ik zei nog: “Oke dan, maar dan wel alleen groene en blauwe pistes.” Binnen een kwartier stonden we toch op een niet geprepareerde rode piste en lag ik binnen de kortste keren onderuit en verrekte ik mijn kruisbanden aan de zijkant van mijn knie :-(. Ai, dat wordt even rustig aan doen! Daarom dacht ik vandaag: ik kan maar beter gaan snowboarden…dat kunnen die kruisbanden wel hebben. Dat klopte…kiezen voor een andere sportdiscipline zorgt vaak voor actief herstel van een eerder opgelopen blessure…maar nu moest mijn hoofd het alleen ontgelden.

Alles bijelkaar toch weer een fantastische week geweest, met zeer verschillende ervaringen die veel voldoening geven. Ik gebruik de mogelijkheden van mijn winter in de Alpen echt volledig. Toch vraag ik me soms ook af hoe vaak ik mijn hoofd moet stoten voordat ik op tijd het gaspedaal leer indrukken. Of zal ik deze grenszoekende, hoofdstotende, knieverdraaiende Sjoerd maar accepteren :-). Of mezelf ervan overtuigen dat ik toch wat kwetsbaarder ben dan soms gehoopt….en toch ook niet zo’n enorme sportheld ;-(

Chalet Gelinotte

De eerste maand is snel voorbij gegaan. Het hele skigebied kennen we inmiddels op ons duimpje, de eerste ijswatervallen zijn gespot, de priveklimhal is al bijna uitgeklommen 🙂 Het werk in de keuken verloopt steeds soepeler en het contact met de gasten is kort maar bijzonder. We worden gewaardeerd: Al drie weken op rij scoren we slechts achten, negens en tienen op het evaluatiefromulier. De menu´s rollen als zoete broodjes over onze onze toonbank heen!

Het bergleven bevalt me nog steeds super: de gezonde koele lucht, de heldere blauwe hemel, alle te ontdekken dalen en heuvels, het feit dat je hier logischerwijs altijd in beweging bent. De bergen roepen om beweging, ze nodigen mij uit om verkend te worden; en ik doe niets liever.

Wie weet blijf ik hier ooit maar gewoon eens wonen!

@Alpe d’Huez

Welkom!

Per 13 december zijn mijn broertje Vitus en ik werkzaam in de Franse Alpen als gastheren in een chalet(@Alpe d’Huez)!

We zijn inmiddels een paar dagen aan het werk in een chalet van Chaletbeyond. De eerste vier driegangen diners zijn met succes op tafel getoverd, de eerste bedden zijn opgemaakt, de eerste gasten zijn verzorgd, maar ook hebben we de eerste kilometers in dit fantastische en zeker uitdagende skigebied afgelegd. Het gaat een super winter worden waar ik echt bergen zin in heb 🙂

Vanaf aankomende zaterdag 22 december gaat het hier dan echt volle bak van start. Overal worden nieuwe mensen ingewerkt nu het nog rustig is, iedereen is in een relaxte stemming omdat alles zo goed als klaar is en we nog bijna een week de tijd hebben voor de puntjes op de Ï. Waarom wordt die jacuzzi maar 35 graden? Hoeveel handdoeken geven we de gasten per week?  Hoe stijf moet die kersen-kwarktaart precies zijn? Dit zijn de vragen die ons deze week bezig houden. Voor het diner spelen we een potje golf op de Wii spelcomputer. Tijdens het diner voeren we discussies over de bewijslast van het broeikaseffect, de legitimiteit van de Balkenende-norm, en andere waarden geladen onderwerpen. De sneeuw valt in ieder geval al met bakken uit de lucht, zoals het hier in december ook hoort te vallen.

We gaan ervoor!