Na de dooi komt nieuw leven

Afgelopen weekeinde bereikte het kwik een ongekende hoogte van vijftien graden celcius in het skistation Oz op 1350 m. De sneeuw verdween langzaam onder deze zonnekracht. Eerst door zacht te worden en later kreeg de sneeuw zelfs een bruinachtige kleur toen de grond onder de laag sneeuw er doorhen kwam. Op sommige plekken op de piste kwamen, naar horen zeggen, de rotsen al te voorschijn onder de nauwkeurig geprepareerde pistes. Tegen deze zonnekracht was geen pistebully opgewassen.

Het werk dat deze pistebully´s verrichten intrigeert me al enige tijd. Nadat aan het einde van de skidag de zon onder is gegaan verschijnen deze enorme machines, met grote bundels licht voor zich uit stralend, in de bergen. Het rijk van de pistes is dan voor hen alleen. Ze strijken de pistes niet alleen glad nadat de boarders sneeuw in grote hopen naar beneden hebben geduwd, om zich te kunnen afremmen op de steile pistes, nee, ze beheren de sneeuwvooraad ook zorgvuldig. Op de momenten dat er een overvloed aan sneeuw is, slaan zij dit onder andere op in grote hopen aan de zijkant van de piste, die wanneer nodig aangesproken kunnen worden. Ook wordt de sneeuwlaag op de piste dikker. Allemaal reserves om warme periodes door te komen. Voor mij is het te vergelijken met de waterwerken in Nederland. Door de afvoer van water door kanalen in natte tijden, en door opslag in meren, zorgen we er in Nederland voor dat we in de droge periodes voldoende water houden en in natte periodes droge voeten houden. Zo is het ook met sneeuw. Hetzelfde goedje, alleen dan een paar graden kouder. Extreem warme periodes kunnen de pistebully´s echter ook niet glad strijken en daarom kan je op dat moment de pistes maar beter mijden om dat de kwaliteit van de pistes zo hard achter uit gaat.

Dus ging ik maar fietsen! Met vijftien graden Celcius beroemde alpen beklimmen in de omgeving is namelijk een heerlijkheid, door deze temperatuur een stuk lichter dan in de zomer. Tijdens het fietsen merk je ook dat er door de warmte alweer nieuw leven ontstaat aan de kant van de weg: kleine bloemetjes gaan bloeien en de vogels hoor je weer zingen.

Gisteren was zo´n dag. In combinatie met het boodschappen doen voor de gasten in het chalet, kon ik vanaf de parkeerplaats van de supermarkt in Bour d´Oisans als eerste de Alpe d´Huez beklimmen om daara, na afgedaald te zijn, binnendoor naar Auris en Oisans te fietsen. Terwijl de skistations in deze periode normaal gesproken het begin zijn van avonturen, kwam ik er nu boven aan. En wat keken die mensen me aan: zij in veel te warme skikleren en ik in een niets verhullend fietspakje. Van de ene kant voelde het heerlijk, van de andere kant waren die ogen ook wel ongemakkelijk na een winter uitdijen in de keuken van chalet Gelinotte.

Met gemengde gevoelens keer ik over ruim twee weken alweer terug naar Nederland. Ik heb hier echt een hele mooie tijd gehad en tegelijkertijd ben ik ook wel weer erg benieuwd naar de lente in Utrecht en omgeving. Super dat ik de winter in Nederland in ieder geval heb overgeslagen….daar ben ik absoluut geen fan van.