Tandje terugschakelen…

Wat een heerlijke dag weer gehad vandaag!

Nu we hier alweer ruim twee maanden aan de slag zijn is het tijd om eens een tandje terug te schakelen. De intensiteit van het werk en de activiteiten is nu eenmaal vermoeiend. Op een avond in de week na, zijn we de hele week in de weer voor de groepen. We hebben geen weekend, geen moment om helemaal bij te tanken. In het hele winterseizoen zijn onze vrije dagen op een hand te tellen. Eergisteren merkte ik voor het eerst op dat ik een beetje ziek begon te worden: moe, slapjes en een beginnende keelpijn. Gezien het feit dat we hier eigenlijk geen vervanging hebben is het zaak om dan snel gas terug te nemen, om niet echt ziek te worden.

Gisteren lukte dat niet helemaal. Een groepje collega´s ging fietsen. Natuurlijk moest ik mee. Al was het vijf maanden geleden sinds mijn laatste training en voelde ik me niet 100%, wilde ik toch die berg opfietsen. Nouja, dat heb ik mooi mogen bezuren. Ik kwam wel boven maar er was geen lol aan. Op de stijle stukken kon geen tandje meer terugschakelen, ik zat al op het kleinste verzet. Het was prachtig weer, de weg lag er droog bij en het leek wel lente. Ik ging alleen zwaar ploegend, zwetend en roggelend die berg op. Is dit nou genieten?

En daarna de avond nog de keuken in voor de groep. Toen ´t toetje geserveerd was ben ik meteen mijn bed ingedoken. Mijn broer Vitus bood gelukkig aan om alleen op te ruimen. Vanochtend na ´t ontbijt ook maar weer meteen naar bed. Toen ik me eindelijk halverwege de dag weer een beetje bij zinnen voelde ben ik een stukje gaan lopen. Weg van de drukte en de zon in. Daar heb ik een mooi plekje opgezocht achter een hutje en heb ik heerlijk alleen geluncht. Alleen zijn maakt dan echt beter, prettig om weer even terug te komen bij mijzelf. Dat is zo nodig na al die drukte van dit skiresort.

Maar, om die rust te vinden heb ik wel een ochtend ijsklimmen met Gerge afgezegd en een dag skieen in een onbekend gebied met mijn collega´s. ´t Offer was groot maar ik ben maar wat blij met de keuze. Trots zelfs op dit staaltje zelfzorg 🙂

Over dingen leren

Terwijl ik veel heb geleerd van het alleen al naar anderen kijken, colleges volgen, boeken lezen, programma’s bekijken, en zeker ook van het weer eens dezelfde fouten maken (zie mijn vorige bericht)…kan het zo verfrissend werken als een buitenstaander eens met een nieuwe blik naar jouw leven kijkt, naar hoe jij beweegt in dat leven .

Deze ervaring werd mij vandaag voor mijn verjaardag gegund door mijn collega’s Vitus, Evelien en iedereen van ChaletBeyond in Nederland. Ik kreeg mijn eerste skiles: een priveles off-piste! Wat een cadeau:-)

Ik had namelijk een (ski)probleem. Hoe hard ik ook probeerde, ik kwam er maar niet achter hoe die ervaren skiers van die mooie kleine bochtjes maakten in de diepe sneeuw. Ik deed wat ik normaal altijd doe: werken, werken, ploegen door die sneeuw. Mijn lichaam constant omgooien…maar kreeg het gevoel maar niet te pakken: volgens een bevriende skier moest ik leren ´bouncen´. Maar hoe doe je dat dan precies? Wat is dat eigenlijk?

Dat was dus mijn eerste vraag voor vandaag en binnen vijf minuten had mijn skileraar het uitgelegd. Tien minuten later ging ik ´bouncend´ naar beneden. De truc is als volgt: terwijl je je bovenlichaam constant naar het dal gericht houdt, dit is wel spannend op een steil stuk, en je je gewicht op twee benen gelijk verdeeld, maak je in de bocht een sprongetje. De eerste bocht neem je misschien pas na tien meter totdat je een beetje snelheid hebt gemaakt, maar daarna volgt er sprongetje naar sprongetje en zo zoef je het dal in. Op veertig centimer poedersneeuw zo de berg afroetsjen is een heerlijk gevoel…eigenlijk vlieg je bijna! Of, je drijft op een zachte laag wolkachtig materiaal waar je constant contact mee houdt.

Deze ervaring, dat je zoiets simpels kan leren van iemand die hier dagelijks mee bezig  is, door een paar kleine tips van deze skileraar; Julienne, is bijzonder. Een dergelijke ervaring wil ik ook bieden met Bergenzin: door mee te kijken naar hoe je door het leven beweegt, wat je vertelt, waar je mee bezig bent…een simpele opmerking, een paar kleine tips kunnen dan voldoende zijn om een nieuwe wereld te openen. Dat gebeurde vandaag ook: we gingen opeens op plekken naar beneden waar ik eerder alleen nog naar durfde te kijken. We hebben daarna de hele middag in de poeder gespeeld en genoten. Ik wens iedereen van dit soort ervaringen toe op verschillende vlakken in hun leven. Dat je de juiste persoon weet te vinden om even met je mee te kijken. Wie weet ben ik dat voor jou op dit moment!