Ervaring rijker

Vandaag heb ik een oude hobby maar weer eens opgepakt: snowboarden. Een aantal jaar geleden heb ik eens een weekje op een board gestaan, dat beviel prima. Skien is vaak alleen praktischer…vooral op lange bijna vlakke stukken. En nu ik ook toerski´s heb aangeschaft kan ik zelfs omhoog lopen! Een van de redenen om destijds niet verder te gaan boarden had te maken met de enorm harde vallen die je kan maken als je ineens sneeuw hapt. Je staat namelijk direct stil met je voeten en je bovenlichaam beweegt zich met enorme snelheid naar de grond toe. De klap met je hoofd tegen de harde piste heeft wel eens tot het zien van sterretjes geleid, soms zag ik letterlijk het zwart voor de ogen.

Nu heb ik eindelijk een helm aangeschaft. Voornamelijk omdat ik meer off-piste ski en dat daar op onverwachte plekken stenen vlak onder de oppervlakte kunnen liggen. Met deze helm op mijn grote hoofd durfde ik het boarden wel weer aan. Eigenlijk ging het de hele dag prima. De bochtjes gingen steeds soepeler, de sleepliftjes kon ik tot boven vasthouden en het vertrouwen groeide. Dan maar weer een stapje erbij. Ik ging naar 2800 meter en bond het board onder mijn voeten. Ik zocht een rode piste uit met zo min mogelijk vlakke stukken. Vlakke stukken zijn voornamelijk voor beginnende boarders een hel. Om geen sneeuw te happen moet je namelijk constant op een kant van het board leunen: echt een hele kunst als je geen snelheid wil verliezen door bochten te maken. Na een bijna volledig succesvolle afdaling bleek ik toch een stukje ´vals plat´, een term die onder fietsers voor iets heel anders gebruikt wordt, over het hoofd gezien te hebben. Vol vertrouwen denderde ik hier toch van af. Lange tijd ging het goed maar het resultaat laat zich al raden: ik ging met volle snelheid met mijn gezicht tegen de vlakte. Het resultaat: dikke bult op mijn voorhoofd door de rand van die beschermende helm. Ik ben er vandaag achter gekomen dat die helm echt een gevaarlijk atribuut is.

Maar waarom was ik vandaag eigenlijk gaan boarden? Dat is een heel ander verhaal. Afgelopen donderdag was ik namelijk toch gaan skieen terwijl ik eigenlijk te moe was. Ik zei nog: “nee vandaag moet ik het niet doen, daar komen ongelukken van.” Ik was moe omdat ik de dag daarvoor de eerste waterval van deze winter had beklommen; dit was een fantastische maar energievretende toer geweest. Maar broer Gustave wist me toch over te halen voor een paar afdalingen. Ik zei nog: “Oke dan, maar dan wel alleen groene en blauwe pistes.” Binnen een kwartier stonden we toch op een niet geprepareerde rode piste en lag ik binnen de kortste keren onderuit en verrekte ik mijn kruisbanden aan de zijkant van mijn knie :-(. Ai, dat wordt even rustig aan doen! Daarom dacht ik vandaag: ik kan maar beter gaan snowboarden…dat kunnen die kruisbanden wel hebben. Dat klopte…kiezen voor een andere sportdiscipline zorgt vaak voor actief herstel van een eerder opgelopen blessure…maar nu moest mijn hoofd het alleen ontgelden.

Alles bijelkaar toch weer een fantastische week geweest, met zeer verschillende ervaringen die veel voldoening geven. Ik gebruik de mogelijkheden van mijn winter in de Alpen echt volledig. Toch vraag ik me soms ook af hoe vaak ik mijn hoofd moet stoten voordat ik op tijd het gaspedaal leer indrukken. Of zal ik deze grenszoekende, hoofdstotende, knieverdraaiende Sjoerd maar accepteren :-). Of mezelf ervan overtuigen dat ik toch wat kwetsbaarder ben dan soms gehoopt….en toch ook niet zo’n enorme sportheld ;-(

Chalet Gelinotte

De eerste maand is snel voorbij gegaan. Het hele skigebied kennen we inmiddels op ons duimpje, de eerste ijswatervallen zijn gespot, de priveklimhal is al bijna uitgeklommen 🙂 Het werk in de keuken verloopt steeds soepeler en het contact met de gasten is kort maar bijzonder. We worden gewaardeerd: Al drie weken op rij scoren we slechts achten, negens en tienen op het evaluatiefromulier. De menu´s rollen als zoete broodjes over onze onze toonbank heen!

Het bergleven bevalt me nog steeds super: de gezonde koele lucht, de heldere blauwe hemel, alle te ontdekken dalen en heuvels, het feit dat je hier logischerwijs altijd in beweging bent. De bergen roepen om beweging, ze nodigen mij uit om verkend te worden; en ik doe niets liever.

Wie weet blijf ik hier ooit maar gewoon eens wonen!